Het Burgerlijk Wetboek bevat een regeling die van toepassing is op de relatie tussen opdrachtgevers en opdrachtnemers. Deze regeling geldt ook als geen schriftelijke overeenkomst is gesloten waarin de opdracht is gegeven. Deze wettelijke regeling betreft onderwerpen zoals de beloning, het afleggen van rekening en verantwoording door de opdrachtnemer, de wijze waarop het loon wordt vastgesteld en het einde van de opdracht. Bij een opdracht wordt uitgegaan van twee gelijkwaardige partijen. Daarbij past niet een regeling voor een minimale vergoeding. Uit de wet volgt dus niet dat een minimale vergoeding is verschuldigd. Zonder bijzondere afspraken geldt dat indien loon is verschuldigd bij een opdracht waarvan de hoogte door partijen niet is bepaald, de opdrachtgever het op de gebruikelijke wijze berekende loon of bij het ontbreken daarvan een redelijk loon verschuldigd is. De wet kent enkele bijzondere opdrachten die nader zijn geregeld. De opdracht ten aanzien van (handels)agenten, de agentuur, is van belang hier te vermelden omdat in deze regeling enkele regels zijn opgenomen ter bescherming van de handelsagent, bijvoorbeeld in verband met het einde van de overeenkomst met de handelsagent. De reden voor deze bescherming is dat de positie van handelsagenten in sommige opzichten lijkt op de soms kwetsbare positie van werknemers.

Bij geschillen over een opdracht met een aanzienlijk (financieel) belang die niet kunnen worden opgelost met een verwijzing naar de wettelijke regels is het verstandig een advocaat te raadplegen. Hij kan aan de hand van rechtspraak inschatten welke uitkomst van het geschil mogelijk bij een rechter kan worden bereikt.
Terugklappen